فیزیک آموزهای ایرانی و فیزیک واقعی

کار کردن با دانش جوهای ایرانی فیزیکی ای که تازه از ایران آمده اند کار بسیار دشواری است، و این دشواری بیشتر به خاطر مسایل جانبی و غیر علمی است تا به خاطر تفاوت سطح علمی. بر خلاف بسیاری از دانش جویان کشورهای دیگر که به دنبال یک مساله ی خوب برای حل کردن هستند، دانش جویان ایرانی ای که تازه از ایران می آیند کاری به خوب و قابل حل بودن مساله ای که قرار است چند ماه یا سال آینده شان را با آن سر کنند ندارند. آن ها به دنبال این هستند که کاری که می کنند «فیزیک واقعی» باشد، کار برنامه نویسی زیادی نداشته باشد (وگرنه آن را کار فیزیکی حساب نمی کنند)، عملی نباشد (چون باهوش ها کار عملی نمی کنند)، داده کاوی نباشد (چون فیزیک نیست) و مهم هم نیست که نتیجه ی کارشان قابل مشاهده و قابل اندازه گیری باشد یا تنها محاسبه ای باشد روی کاغذ. بسیاری از رشته های فیزیک روز در دنیای امروز همه ی مولفه هایی را دارند که این دانش جویان آن را بد می شمارند: مسلط بودن به زبان های برنامه نویسی در بسیاری از شاخه های فیزیک برتری بزرگی به شمار می آید و حتی پیش کسوت ها هم معمولا دست کم یک زبان برنامه نویسی را خیلی خوب بلدند و به کار می برند، کار کردن با داده ها و به دنبال مشاهده پذیرها رفتن یکی از مهم ترین ویژگی های دانش فیزیک امروز است. درصد زیادی از فیزیک پیشگان روی مسایلی کار می کنند که ممکن است عناوین دهان پرکنی نداشته باشد، ولی نتایج کارشان بسیار با ارزش است. بسیاری از دانش جویان تازه کار ایرانی این کارها و این زحمات را کوچک می شمارند. چنین برداشت نادرستی از دانش روز باعث سردرگمی دانش جویان ایرانی تازه کار می شود. زمان زیادی را صرف گشتن به دنبال کسی می کنند که فیزیک واقعی کار کند و در نهایت نا امید می شوند که به جز عده ای استاد بازنشسته، کسی کاری را که از دید آن ها فیزیک واقعی باشد انجام نمی دهد. ریشه ی برخی از این تصورات نادرست را می توان در دستگاه آموزشی ای که همه ی ما در آن بزرگ شده ایم جست ولی باید راه های بهتری به جز «تغییر بنیادین نظام آموزش فیزیک کشور» که بیشتر به شعارهای سیاسی می ماند هم وجود داشته باشد. آیا شما هم تجربه های مشابهی داشته اید؟ (من در یکی دو سال گذشته کمتر با دانش جویان فیزیک خوان ایرانی سر و کار داشته ام و ممکن است تجربه ام مربوط به گذشته باشد)، اگر چنین مشکلی واقعی است، به نظر شما چگونه می توان در چارچوب دستگاه آموزشی موجود این مشکل را برطرف کرد؟

تبریک :)

جايزه سالانه كميته دايمي همكاري‌هاي علمي و فن‌آوري سازمان كنفرانس اسلامي ( كامستك ) در رشته فيزيك به دكتر شيخ جباري، فيزيکدان جوان پژوهشگاه دانش هاي بنيادي اعطا شد.

به گزارش خبرنگار «علمي» خبرگزاري دانشجويان ايران(ايسنا)، اين جايزه روز گذشته در جريان سيزدهمين نشست مجمع عمومي كميته دايمي همكاري‌هاي علمي و فن‌آوري سازمان كنفرانس كشورهاي اسلامي كه با حضور وزراي علوم و تحقيقات كشورهاي اسلامي در شهر اسلام آباد برگزار شد از سوي پرويز مشرف، رييس جمهور پاكستان اعطا شد.

دکتر محمد مهدي شيخ جباري، استاد جوان پژوهشكده فيزيك پژوهشگاه دانش‌هاي بنيادي(مركز تحقيقات فيزيك نظري و رياضيات) چندي پيش نيز به پاس تلاش‌ها و نقش مهمش در تئوري هاي non-commutative field در مفهوم D-branes و تئوري هاي ابرريسمان كه به دستاوردهاي جالبي در فيزيك تئوريك و رياضياتي منجر مي‌شود به دريافت جايزه مرکز بين‌المللي فيزيک نظري عبدالسلام در سال 2007 نايل شده بود.

خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران
سرويس: علمي

آسمان با طعم گوگل

این برنامه ی آسمان گوگل هم مانند بقیه ی نوآوری های گوگل به زودی به یک پدیده ی ماندگار و اثرگذار تبدیل خواهد شد. مخصوصا از آن جا که توجه بسیاری از اخترشناسان را به خود جلب کرده است به زودی رشد خواهد کرد و بسیار غنی تر خواهد شد. آن چه که در خبرها در باره ی این نرم افزار آمده بود، امکان دیدن آسمان با کیفیت بسیار زیاد برای همگان است. ولی برای اخترشناسان این تنها بخشی از داستان است و اصل داستان این است که با استفاده از این ابزار هر کس می تواند داده های رصدی خودش را هم وارد کند و نمایش دهد. یکی از ویژگی های خوب این نرم افزار (و نرم افزارهای جانبی اش) این است که به شما اجازه می دهد تا داده های رصدی تان را بدون دردسر به زبانی که گوگل می فهمد تبدیل کنید. این داده ها روی سرور خود شما می مانند و تنها کافیست نشانی آنرا به گوگل بدهید تا بتوانید داده هایتان را با استفاده از این ابزار جدید گوگل نمایش دهید. همچنین می توانید این داده ها را با مجموعه ی داده های دیگری که گوگل می شناسد روی هم بیندازید و با هم نمایششان بدهید. تا کنون داده های اس.دی.اس.اس، داده های تلسکوپ هابل و دبلیومپ در این مجموعه قرار داده شده اند و به زودی مجموعه داده های دیگری نیز به آن اضافه خواهد شد. بدین ترتیب به زودی می توانیم از قدرت گوگل برای جستجو و نمایش داده های اخترفیزیکی استفاده کنیم و نتایج مشاهده هایمان را در دسترس همه ی مردم بگذاریم. این نرم افزار می تواند برای رصدخانه ی ملی ما هم بسیار به درد بخور باشد. می شود مشاهده های رصدخانه ی ملی یا نتایج شبیه سازی ها را با استفاده از این نرم افزار با بقیه ی داده های دیگر روی هم انداخت و با هم ترکیب کرد. برای این کار تنها کافیست داده هایمان را به شکل فایل پی.ان.جی ذخیره کنیم و در یک فایل جداگانه هم مختصات تصویرمان را به گوگل بدهیم تا بتواند آن را در جای درست خودش قرار دهد. این نرم افزار رایگان است و به همراه گوگل زمین بر روی رایانه نصب می شود. جزییات بیشتر را هم می توانید در این مقاله بخوانید

داستان زوییکی

در جشن ۵۰ سلگی رصدخانه ی رادیویی ملی آمریکا داستانی درباره ی زوییکی شنیدم که خیلی جالب بود. فریتز زوییکی ستاره شناسی بود که در دهه ی ۳۰ برای نخستین بار به نیاز به بودن ماده ی تاریک پی برد. البته هنوز آن روزها نامی برایش نگذاشته بودند. زوییکی بر اساس سرعت کهکشان ها در یک خوشه کهکشانی پیشنهاد کرده بود که اگر قوانین گرانش درست باشد جرم کهکشان ها باید ۱۰ تا ۱۰۰ برابر آن چیزی باشد که به چشم می آید. زوییکی نام این جرم گمشده را ماده ی تاریک گذاشت. روشن است که وجود چیزی که تنها گرانش دارد و دیده نمی شود و تا کنون هم در هیچ آزمایشگاهی چیزی همانندش دیده نشده به هیچ روی خوشایند ستاره شناسان آن زمان نبود و واکنش شدیدشان را در پی داشت. واکنش شدید در جامعه ی علمی معمولا به معنی نادیده گرفتن است و این پیشنهاد زوییکی هم واقعا نادیده گرفته شد به طوری که تا ۴۰ سال پس از آن تعداد ارجاع ها به مقاله اش تنها ۷ ارجاع بود که نیمی از آن ها را هم خودش نوشته بود! آن سال ها کنفرانسی در سانتا باربارا درباره ی دینامیک کهکشان ها برگزار شد یکی از اخترشناس هایی که آن روزها دفتر کارش کنار دفتر زوییکی بوده تعریف می کرد که یک روز صبح با صدای داد و بیداد زوییکی از دفترش بیرون آمده و دیده زوییکی از این که به کنفرانس سانتاباربارا خوانده نشده بسیار عصبانی شده و داد و هوار راه انداخته است. ولی آن روزها گذشت و ۴۰ سال پس از آن، بودن ماده ی تاریک پذیرفته شد. امروز آن مقاله ی فراموش شده ی زوییکی صدها ارجاع دارد و ماده ی تاریک در همه جای اخترفیزیک، کیهان شناسی و حتی فیزیک ذرات بنیادی دیده می شود. این برای من نمونه ی بسیار آموزنده ای از یک کار علمی خوب است که اگر هم هنگام نوشته شدن به چشم کسی نیاید، یک روز سرانجام دیده خواهد شد و قدر خواهد دید